Hayat bazen hiç beklemediğin bir anda yavaşlar.
Sen hala koşturuyormuşsun gibi hissedersin ama ayaklarının altındaki dünya, sana artık başka bir yön gösterir.
Uzun yıllar boyunca beyaz yakanın içinde, keskin çizgilerle tanımlı bir hayatım vardı.
Disiplin, başarı, plan, sorumluluk… Onlarca rapor, yüzlerce toplantı, binlerce satır arasına sıkıştırılmış bir ömür.
İşimle gurur duyuyordum. Hala da duyuyorum.
Ama bir gün o ömür, bana başka bir şey fısıldadı.
Dur.
Bak.
Dinle.
Bir süre sonra fark ettim ki…
Güzellik bazen bir çiçeğin gövdesindeki kıvrımda, bazen bir çocuğun kahkahasında, bazen de evde bastığın minicik bir tavşanın yumuşacık gövdesinde saklıymış.
Bir şeyi ellerinle üretmek, ona şekil verirken içine kalbini de katmak…
İşte gerçek iyileşme de orada başlıyormuş.
Şimdi küçük şeyleri büyütüyorum.
Kimi zaman bir doğum günü sürprizine, kimi zaman evin bir köşesindeki tebessüme dönüşen objeler yapıyorum.
Her biri bir iz taşıyor.
Her biri, bir dönüşümün sesi aslında.
Bu atölye, sadece üretmek için değil; biraz da hayatta kalmak, kendine yeni bir anlam katmak için var.
Ve belki de, en güzeli şu:
Burada artık hiçbir şeyin mükemmel olması gerekmiyor.
Yeter ki içten olsun.
Gerisi, biçim bulur zaten.